روزگاری به کتابی خواندم

که معما این است :

بودن و ماندن و محکوم شدن

خواب و رویا دیدن

جاودانی شدن از رنج خیال

یا که عصیان کردن

به نبودن رفتن

از غم ذلت و بیچارگی آزاد شدن

ناکسان را به درک بنشاندن

حق خود بستاندن.....

پرسش امروز حدیث دگری است !

سلطه جبری تحمیق زمان

آنچه ما را به اطاعت ز ستم

سخت فرا می خواند....

آنکه ما را ز جسارت به سکوت

از شجاعت به زبونی

بهر آرامش اجزای وجود

وعده ها می دارد.....

و معمای من اکنون این است ......