می نویسم پس هستم

شعرهایم را

در قاب یک پنجره می نویسم

بر روی شیشه های ترک خورده

و با بخار دهانم

وقتی شیشه ها

عرق می ریزند

شعرهایم خوانده می شوند

من اینجا هستم

شاعری در پشت پنجره

و در خاموشی

می نویسم پس هستم

زمستان قدیم

یک شب سرد زمستان قدیم

بهمنی سخت

فرو ریخت به روی سرمان

چون هیاهوی نشاط

از دل هر خانه

سر کوه رسید !!!!!

زلف پریشان

در غزلهای قدیمی

چه فراوان

سخن از زلف پریشان گفتند

شعر امروز ولی

بابت پنهان شدنش

محروم است !!!!