دیشب هنگام نمازم

به سر سجده صدایی آمد

از دل سرد زمین

که مرا سخت نیایش می کرد

که بناگاه هراسان شده

برخاستم از مسجد خویش

و دگرباره نهادم

چو به پیشانی خود

مهر سلام

بشنیدم که

صدا گفت رساتر

به چه کس سجده کنی با دل پاک

که زمانی چو تو

بر روی زمین بود و

تو اندر دل خاک.....

 مکر خورشیدی

صفای آب میدیدم به جایی

داخل صحرای بی پایان

شتابان پای بگشودم

به سویش

خسته و نالان

که نوشم جرعه ای

بهر مداوای دل سوزان

نشانم قامت مجروح

خود را زیر آن

وارونه باران ....

دریغا !

مکر خورشیدی در آنجا بود و

رویاهای بی آبان .....