تخت سفید

روشن و تاریک تنگ غروب

توده ابری به شتاب

میدود رو به افق

و من از قله کوهی چه بلند

دست بر پیکرش انداخته ام

تا بروم بر آن سوی...

خنک و نرم و لطیف است

همانند حریر

ذره هایش که به رگهای تنم میریزد

سرد و یخ است

ناگه از ابر رها می شوم و می افتم

 داخل یک تخت سفید !

پسرانم دست بر گردنم انداخته اند با فریاد

رو به دکتر که پدر هوش آمد !!

ظاهرا ایست قلبی بوده ... از تزریق !