توی آئینه خود می نگرم                  

صورتی در آنجاست                      

که به من خیره شده

با سر و روی پر از موی سپید                     

در نگاهش غمی از رنج زمان          

ولی انباشته از نور امید                  

ژرفنای نگهش سخت و ثقیل

و چه مرموز و خموش

گرمی اش سوزان است                  

دل و جانم ز لهیب نگهش می سوزد   

چه مهیبانه به من می نگرد              

و چه آرام مرا با نگهش میفسرد

از خودم می پرسم             

کیست این صورتک درد آور                       

که چو تیغ از دل و جان می گذرد                  

زهر خندی به لبش می شکفد

و به آهنگ سکوت

راز خود می گوید :

" مالک بُعد زمان تو منم        خالق جان و روان تو منم

روح تو .......  در پس آئینه تن ..... من پر طاقت تو "